به گزارش روابط عمومی شبکه بهداشت و درمان لنده،وی با اشاره به رفتارهایی مانند گریه، جیغ زدن و پرخاشگری در کودکان، گفت؛ این رفتارها همواره نشانه بی‌ادبی یا لجبازی نیستند، بلکه می‌توانند بیانگر ناتوانی کودک در مدیریت احساسات و نیاز او به حمایت عاطفی والدین باشند.

کارشناس روان شبکه بهداشت و درمان لنده با اشاره به یافته‌های علوم اعصاب اظهار داشت: سیستم عصبی کودکان، به‌ویژه در سنین پیش‌دبستانی، همچنان در حال رشد و تکامل است و آن‌ها هنوز توانایی کافی برای مدیریت مستقل هیجانات شدید مانند خشم، ترس و اضطراب را ندارند. به همین دلیل، هنگام بروز فوران‌های هیجانی، ممکن است کودک نتواند به‌درستی فکر کند یا رفتار خود را کنترل کند.

وی با تأکید بر ضرورت تغییر نگرش والدین نسبت به رفتارهای دشوار کودکان افزود: برخی والدین ممکن است واکنش‌های هیجانی کودک را نوعی مقابله با اقتدار خود تلقی کنند، درحالی‌که کودک در چنین لحظاتی بیش از هر چیز به درک، حمایت و آرامش نیاز دارد. برخوردهای تنبیهی و واکنش‌های تند می‌توانند استرس کودک را افزایش دهند و به تداوم چرخه خشم و پرخاشگری منجر شوند.

این کارشناس با تأکید بر اهمیت مفهوم «هم‌تنظیمی هیجانی» تصریح کرد: کودکان به‌تدریج و با کمک بزرگسالان می‌آموزند احساسات خود را بشناسند و مدیریت کنند. آرامش والدین در لحظات بحرانی می‌تواند به کودک کمک کند تا احساس امنیت بیشتری داشته باشد و به‌مرور مهارت کنترل هیجانات را بیاموزد.

سه راهکار کاربردی برای مدیریت هیجانات کودکان

کارشناس روان شبکه بهداشت و درمان لنده در ادامه، سه راهکار ساده اما مؤثر را برای مواجهه با لحظات دشوار رفتاری کودکان مطرح کرد:

۱. حضور آرام و حمایتگر داشته باشید: در زمان بروز بحران هیجانی، به‌جای واکنش تند یا تنبیه فوری، با حفظ آرامش در کنار کودک باشید و احساس امنیت را به او منتقل کنید.

۲. احساسات کودک را به رسمیت بشناسید: به‌جای جملاتی مانند «دیگر گریه نکن»، از عباراتی مانند «می‌دانم الان خیلی عصبانی یا ناراحت هستی» استفاده کنید. نام‌گذاری احساسات به کودک کمک می‌کند هیجانات خود را بهتر بشناسد و به‌تدریج شیوه بیان مناسب آن‌ها را یاد بگیرد.

۳. پیش از آرام کردن کودک، خودتان را آرام کنید: والدین باید پیش از هرگونه واکنش، فرصت کوتاهی برای کنترل خشم و بازیابی آرامش خود در نظر بگیرند؛ چراکه انتقال آرامش به کودک، مستلزم مدیریت هیجانات خود والدین است.

در پایان، بر اهمیت آگاهی والدین از نیازهای عاطفی و روانی کودکان تأکید شد و یادآوری شد که فرزندپروری آگاهانه به معنای حذف همه احساسات ناخوشایند کودک نیست، بلکه به معنای همراهی با او برای شناخت، پذیرش و مدیریت صحیح احساسات است. ایجاد محیطی امن، سرشار از محبت و درک متقابل، نقش مهمی در رشد عاطفی، سلامت روان و شکل‌گیری شخصیت سالم کودکان ایفا می‌کند.